ALPHA (2025) – Julia Ducournau’dan Duygusal Bir Delilik

Yönetmen: Julia Ducournau

Senaryo: Julia Ducournau

Oyuncular: Mélissa Boros (Alpha), Gülşifte Ferahani (Alpha’nın annesi), Tahar Rahim (Amin)

Festivaller: Film, 19 Mayıs'ta 2025 Cannes Film Festivali'nin ana yarışmasında dünya prömiyerini yaptı.

Süre: 128 dakika

Kan yoluyla bulaşan bir virüs dünyaya korku salıyorken Alpha isimli 13 yaşında bir genç kız, eve omzunda yeni bir dövmeyle geliyor. Alpha’nın annesi bu virüsle enfekte hastaları tedavi eden bir doktor ve görüyoruz ki kardeşi Amin, yani Alpha’nın dayısı da bu hastalıktan büyük acılar çekmiş, hem bu hastalıktan hem de çeşitli bağımlılıklardan.

Annesi dövmeyi görür görmez Alpha’nın bu hastalığı kapmış olmasından korkuyor ve anne-kızın kabusu başlıyor.

Anne karakterinin hem kardeşini hem kızını acılardan korumaya çalışırken nasıl yorulduğunu ve tükendiğini görmek seyircinin içini acıtıyor. Alpha’nın yaşadıkları da hiç kolay olmuyor; hastalık şüphesiyle okul arkadaşlarından akran zorbalığı görüyor, ölüm korkusu yaşıyor ki “Daha çok küçüğüm.” dediğinde salonda gözler doluyor. Alpha annesinin çaresizliğine ve korkusuna da şahit oluyor, annesi tarafından korunmak istiyor ama aynı zamanda da büyümeye, annesinden bağımsızlaşmaya çalışıyor…

Anne-çocuk ilişkisi yönetmenin özellikle üstünde durduğu konulardan biri. Anne figürü kendini çocuğunu korumaya adıyor hatta “Sana bir şey olursa bana da olur.” repliğiyle çocuğunun çektiği ve çekeceği acılara ortak oluyor, bir “anne”den beklenen davranışlar tam olarak bunlar. Ama çocuk kendini bu korumacı alandan ne zaman ve nasıl uzaklaştıracak, ne zaman birey olabilecek? Bunlar tartışmaya açık noktalar.

Amin uyuşturucu bağımlılığına saplanmış, bu sebeple enfeksiyona yakalanmış bir karakter. Sevilen ve sempatik ama yaşadıkları ve yaşattıklarıyla ailesinde derin travmalar bırakan biri. Amin’in Alpha ve annesinin hayatındaki yerini gördükçe annenin kaygıları daha da anlaşılır oluyor. Anne-kız, abla-kardeş ilişkilerindeki korumacılık, korumaya çalışırken yaratılan toksiklik ama yaşanan her şeye rağmen iç sızlatan koşulsuz sevgiyi bir bilim-kurgu filmine böyle yedirebilmiş olmak bence filmin en büyük başarısı.

Anne figürünün sağlıklı yaşanamayan yas sürecinin tetiklenmesi ve böylece bu travmayı Alpha’ya aktarması da bu ilişkilerin karmaşık, belki toksik ama bir o kadar da anlaşılır ve insani yönlerinden biri ve filmde çok güzel yansıtılıyor.

Duygular gereğinden fazla drama boğmadan ama sevgiyi, korkuyu, üzüntüyü, yalnızlığı seyircinin iliklerine kadar hissetmesini sağlayacak yoğunlukta yansıtılıyor beyaz perdeye. Ayrıca filmde birçok sahnede rüya ve gerçekliği ayırmak kolay olmuyor ama bu disosiyasyonun yansıtılışı da benim hoşuma giden noktalardan biri.

Akran zorbalığı, bağımlılık, eşcinsellik ve hatta ucundan kıyısından göçmen sorunları gibi yan temalar da hiç havada kalmıyor. Bir şekilde karakterlerin hikayeleri, davranışları, korkuları, acıları yapboz parçaları gibi yerine oturuyor.

Yönetmen Julia Ducournau 2021’de Titane filmiyle geniş çevrelerce tanınır oldu. Cannes’da Altın Palmiye Ödülü’nü kazanan yönetmen, bu ödülü kazanan ikinci kadın yönetmen olarak da biliniyor. Titane çok ilginç bir filmdi, ben genel olarak sevsem de body-horror tarzı birçok seyirci için oldukça anlaşılır bir biçimde çok rahatsız ediciydi. Dolayısıyla yönetmeni Raw (2016) ve Titane (2021) filmlerinden tanıyanlar body-horror görmeye hazırlıklı gidecektir Alpha’ya da. Ben de kendimi çok rahatsız edici sahneler görmeye hazırlamıştım ve böyle sahneler tabii ki vardı ama film genel olarak beklediğimden çok daha az rahatsız ediciydi. Yine de kanlı sahneler ve insan vücudunu mermere çeviren bir hastalık görmek herkes için çok çekici olmayabilir.

Yine bir salgın filmiyle karşılaşmamızdan anlıyoruz ki COVID’in bıraktığı izler kolay silinmeyecek. Aslında filmdeki hastalık 1990’larda geçmesi ve kan yoluyla bulaşmasıyla HIV’e daha çok göz kırpıyor ama salgın temasının canlanmasını COVID’e bağlamak da çok yanlış olmayacaktır. Anne ve babasının doktor oluşu da yönetmenin hastane ortamına hakimiyetini açıklıyor.

Alpha ekibi Cannes Film Fesivali'nde

Alpha rolündeki Mélissa Boros mükemmel bir performans sergiliyor ve muhtemelen bu filmle birlikte sinema camiası böyle müthiş bir oyuncuyla tanışmış oldu. Anne rolündeki Gülşifte Ferahani ise About Elly (Asghar Farhadi, 2009), Paterson (Jim Jarmusch, 2016) gibi ünlü filmlerden tanınabilecek bir oyuncu ve bu filmde de inanılmaz bir oyunculuğa imza atıyor. Filmin en büyük yıldızlarından Amin rolündeki Tahar Rahim’in muhteşem oyunculuğunun yanında film için oldukça zayıfladığını öğreniyoruz, bu açıdan Joker rolü için 23 kg zayıflayan Joaquin Phoenix ile kıyaslanıyor.

Sonuç olarak Alpha filmi çok yaratıcı, çok emek verilmiş, sürükleyici, duygusal olarak yoğun bir film ve ben çok beğendim. Sinemada izlenmesini kesinlikle tavsiye ederim.